Veuve Clicquot.
We hebben een beetje een verleden samen. Zij als wulpse weduwe en ik als haar gretige minnaar.
Ik weet niet goed hoe ik er juist ben bij gekomen, maar op een gegeven moment ben ik VC gaan percipiëren als de te kiezen Champagne. Het zal ongetwijfeld een jaar of 8 geleden zijn, de euro was er net, ik was aan het werken, en deed dus ook mijn eigen boodschappen waar heel af en toe (speciale gelegenheden weet u wel) ook eens een flesje Champagne af kon. Voor mij was deze Veuve toen al een iets duurdere, maar ook zoveel betere Champagne. Ik herinner mij dat je voor een fles ordinaire Moët & Chandon zo’n 18 euro moest betalen, en VC was toen 22, misschien 23 euro. Mijn rationaliserende onderbewustzijn liet me toen al weten dat “voor die 5 euro meer ..” ik wel een veel beter Champagne had. En telkens als ik Champagne kopen moest, voor mezelf, maar meestal als cadeau, betaalde ik vlot die 5 euro meer. Het had wel iets. Een stijvol merk. Ziet er lekker duur uit, en de mensen weten ook dat het duurder is. Fijn om te geven, fijn om te krijgen.
En toen bekoelde de liefde wat. Die 5 euro werd er al snel 10, wat al stilaan aanzienlijker werd, en ook het aanbod werd breder. In Champagnes, maar ook in bijvoorbeeld Cava’s, waar je voor 10 euro al een degelijke fles kon drinken. Kwaliteit, en Kwantiteit!
Bij Kerst ben ik nog eens voor de Veuve Clicquot gegaan, want een verleden als dat van ons gooi je niet zomaar weg. Een technische en verfijnde menu mocht vergezeld worden van een fijnere drank. Champagne dus, geen Cava. En ja, laat ons dan meteen ook maar voor die oude liefde gaan. 32 euro ofzo kost ze nu. Maar smaken deed ze niet beter helaas. In tegendeel. Zoals bij sommige andere oude liefdes vraag je je af wat je er ooit in gezien hebt. Versta me niet verkeerd. Het is een goede Champagne. Goed gemaakt. Nog steeds fijn om te geven en te krijgen. Maar naar smaak ben ik vandaag de dag blijer met iets anders. Is mijn smaak geëvolueerd? Of misschien kapot geslagen door agressieve Cava’s? Ik weet het niet, maar de Veuve Clicquot smaakte me deze keer veel te flauw eerlijk gezegd. Weinig pit. Discreet, maar een beetje te.
Al blijft smaak natuurlijk hyper persoonlijk, dus als je graag een zachte, goed gemaakte Champagne drinkt, de weduwe is klaar voor een vluggertje, of een passionele nacht.
Zoals reeds in een eerdere review geschreven, maken de wijnen van de primitivo druif een sterke remonte.
Ze hebben een uitstekende prijs/kwaliteit en zijn erg toegankelijk. Het is ook gebleken dat de primitivo druif, al van oude Pugliese origine, eigenlijk sterk overeenkomt met de druiven uit California.
Californische wijnen zijn ook gekend om hun toegankelijk bouquet, al missen ze vaak een klassieke finesse die voortvloeit uit een rijke wijngeschiedenis.
De relatie gaat trouwens erg ver, de Terragnolo wordt namelijk gerijpt op Amerikaanse vaten.
Deze Primitivo kost minder dan 10 euro. Ik kocht er een viertal bij Selezione Vini Italiani om te proeven, de gerenommeerde wijnhandelaar uit Zonhoven met de (onder andere) beste Italiaanse wijnen.
Eigenlijk was ik op zoek naar de Primitivo van Mocavero, die me sterk was bevallen bij een vorige levering. Mocavero was niet voorhanden en daarom werd de Terragnolo mij voorgesteld als een goed alternatief.
Het wijnhuis Apollonio won er trouwens in 2010 in Brussel de prijs mee als beste Primitivo wijn.
De kleur in het glas is schitterend, een robijn-rode schakering. Ze hecht mooi aan de wand, zonder een spoor achter te laten. Ze belooft een warme sprei in de mond.
De Terragnolo geurt naar vanille, intens van een gekloven stokje waar de vrijgekomen zaadjes kracht uitstralen. Zijn neus is voldoende ontwikkeld voor een wijn van dit kaliber. Hij heeft dan ook de nodige rijpings-jaartjes bonus gekregen. In de mond maken de kruiden plaats voor een volle fruit-smaak, vleugjes van verse braambessen en geplukte kersen.
Zuig de wijn goed aan om het juiste effect te krijgen.
De wijn maakte zijn belofte waar, ik had voor een klein budget een wijn die me voor een eerlijke maaltijd de juiste ingrediënten aanbood. Ze creëerde een beetje spanning waar nodig, zonder te overheersen.
Ik raad ze niet aan voor bij wildgerechten, nu het seizoen bezig is. Neem daarvoor de iets zwaardere jongens.
Maar voor een Saltimbocca Romana was het een perfecte partner.
Salute!
McBrando aka Michélé Moresi
Toen we begin van het jaar met “wij drinken wijn” begonnen waren we met 4 personen. Het idee was een groepsblog te beginnen, rond wijn. Zeer gemoedelijk. Niet (per definitie) fancy, maar vanuit de beleving als gewone consument. Uiteraard zijn we liefhebbers, en kent den ene er al wat meer van als den andere, en proberen we wel de gangbare kennis te gebruiken. Eén van de doelstellingen is dan ook zelf bij leren.
De bedoeling van de groepsblog is ook elkaar aanvullen, zodat “wij drinken wijn” rustig kon groeien, zonder te veel druk. Maw: we schrijven wanneer we kunnen en goesting hebben, en omdat we met meer zijn, vullen we elkaar aan. Een dik half jaar later moeten we concluderen dat 4 personen met drukke levens een beetje weinig was om een goed lopende blog te krijgen, en daar is ook niets mis mee. Maar om het concept nieuw leven in te blazen hebben we alvast 2 nieuwe bloggers gevonden:
Welkom! Ze zijn ook al meteen van wal gestoken met interessante content.
Maar we zoeken nog bloggers! Schrijf je wel eens iets voor het internet, en hou je van wijn, dan ben je hier welkom. Stuur een mailtje (zodat ik je email adres heb) samen met de nickname die je wilt op het platform, en eventueel een link naar je eigen blog naar steven.verbruggen@gmail.com en dan doe ik de rest. De regels: het moet over wijn gaan, en liefst zo persoonlijk mogelijk.
Het toeval wil dat ik vorige week een uitnodiging in de (mail)bus kreeg om in de Ballantines in Ekeren Italiaanse wijnen uit de Piëmonte en Toscane streek te gaan degusteren. Jo Concinx, italofiel en zaakvoerder van DelRE, was de initiatiefnemer. Omdat Jo zelf zijn wijnen gaat zoeken in Italië en invoeren in België verhoopten we ons ook enkele ontdekkingen te kunnen doen.
Jo zette zelf het huis Santa Giulia uit Montalcino op de voorgrond. Het gezellige en kleinschalige (18ha) familiebedrijf (familie Terzuoli) heeft een DOCG Brunello, een DOC Rosso en een IGT Rosso.
De IGT rosso was voor mij persoonlijk iets te slap, de Brunello iets te prijzig (30€), maar de DOC Rosso di Montalcino (11,5€) van 2008 kon me wel bekoren. Voor 100% samengesteld uit de Sangiovese druif en met 1 jaar rijping op eiken vaten en 4 maanden op de fles. Mooie tranen in het glas, een robijnrode kleur, een intense en fruitige smaak en veel tannine. Deze jonge wijn zijn kan zeker nog 6 maanden in je kelder hebben en zal er nog aan kwaliteit winnen.
Je kan hem alvast verkrijgen bij DelRE. Laat me weten wat je er zelf van vond.
Nu mag het lijken alsof er vooral over Italiaanse wijnen wordt gesproken op deze blog, maar ik denk dat dit toeval is. Ik drink ook Franse wijnen en heel wat derde wereld wijnen en heb een heel gevarieerde wijnkelder met bewaarwijnen en wijnen voor alledaagse consumptie.
Laat me weten waar je interesse naar uit gaat. Wijnkelders, wijnbeheersprogramma’s, wijndegustaties, wijnrecensies, wijnexcursies, wijn reisverslagen, … ben wel eens benieuwd om de verwachtingen van de bloglezers in kaart te kunnen brengen 
Salute
Ik kan in geen geval de Italiaanse wijn zo aanprijzen als McBrando (zoals hij bewezen heeft in zijn vorige post) en ik ga dat dan ook niet proberen 
Maar ik heb wel voor het eerst (denk ik) een Barolo gedronken, en dat beviel mij eigenlijk zeer goed. Ik heb mij laten leiden door het eten: een herfstrisotto met eend. Een beetje research (het stond eigenlijk toevallig gewoon in de gazet) leerde dat pluimwild (eend was wel tam, maar bon) een rode wijn kan hebben die niet te zwaar is maar wel eentje met veel harmonie. Als voorbeeld stond er de Pinot Noir aangeprezen, .. en ook de Barolo.
Nu ben ik (als uitzondering blijkbaar) geen heel grote fan van Pinot Noir. Pas op, ik heb er al lekkere gedronken, maar om eerlijk te zijn: meestal stelt hij mij teleur. Flauw. Het is dan ook geen makkelijke druif, en ik kan mij voorstellen dat met moeilijke druiven de beste wijnen gemaakt kunnen worden, maar ook de grootste brol. Daar komt bij dat PN om 1 of andere rede (Sideways?) een godenstatus gekregen heeft, dus er wordt ook nog eens op doorgerekend. Dus dan pas ik.
Maar een Barolo sprak me wel aan. Ik zocht al langer een goed excuus om eens die iets duurdere fles te kopen. Talloze keren ben ik in de Delhaize anticiperend kwijlend langs dat rek gepasseerd, maar 17 euro voor een fles is voor mij als liefhebber net teveel. Ik pak dat niet zomaar impulsief meer mee, zoals ik voor een wijn van 10 a 12 euro nogal makkelijk kan doen.
Maar nu had ik een excuus. En er kwam volk. Iemand heeft mij ooit gezegd: waarom zou je de beste ingrediënten voor je eten gebruiken en hierbij dan een wijn serveren die subpar is? Gelijk had hij. Of zij. En mee had ik de wijn.
Het verdikt: zeer lekker en uitgebalanceerd. Met dat we bezoek hadden, veel te weinig mentale notities genomen, maar ik herinner mij een wijn die zeker niet te zwaar was, mooi ingesmolten (fles was van 2006), goed ging bij het eten, en lang bleef smaken. Heel weinig op aan te merken, echt lekker.
Het wijnhuis? Moeilijk te vinden op die fles precies, maar er staat op “Ambasciata del Barolo” dus ik veronderstel dat het dat moet zijn.
Als je Italië bemint, is het niet zo moeilijk zijn goede wijnen naar waarde te schatten. Barolo, Barbaresco, Brunello. Drie kleppers met een vette B. De trotsen van Piemonte (Barolo en Barbaresco) zijn reeds lang befaamd. de prestige van Brunello wijnen (enkel gemaakt in Montalcino, Toscana) is niet van gisteren, toch is zijn faam de laatste jaren alleen maar gestegen.
Brunello wijnen worden gemaakt van de beste Sangiovese druiven, met vaste richtlijnen en vaste quota.
De toegenomen prestige creëert bepaalde misvattingen. Hoe schitterend deze wijnen ook zijn, ze zijn in feite niet gemaakt om decennia lang in je rijkelijk gevulde wijnkelder te laten liggen pronken. Negen jaar na zijn oogst is hij op zijn best. Wacht niet op zijn afkalving.
In 2006 ben ik zelf in Montalcino op ontdekkingstocht gegaan. De queeste voor een lekkere Brunello via de vele ‘vendita diretta’s. Eerlijk gezegd, ik had ervoor nog geen Brunello gedronken, mijn oordeel zou dus louter gebaseerd zijn op het eerste proeven. In Villa i Cipressi, een kleine wijnmaker met een beperkt aantal flessen kregen we wat we verwachtten. Een lekkere wijn, punt. Ik geef toe, het flatteerde Villa i Cipressa dezelfde zomer terug te vinden in de Weekend Knack bij de betere Brunello’s, maar dat was louter beginners geluk. Maar het is aangenaam zo in aanraking te komen met kwaliteit.
Zondag aan de familietafel ontkurkten we fles uit 2001, een degelijk jaar (4 sterren). Negen jaar gerijpt in de fles, perfect voor deze wijn. Je decanteert ze best met een zeefje. Naargelang de fles kan er wel wat bezinksel zijn gevormd.
De kleur is roodbruin (What’s in a name, right?). De neus is niet overvloedig baldadig, geen beladen barokke aroma’s. Negen jaar weliswaar, maar subtiel en sereen. Een echte dame parfumeert zich ook niet overdadig met Chanel N° 5, toch? Evenals hoe ze walst door het glas. Ze plakt niet zoals smeuïge lippenstift, ze streelt haar zijden rok langs de wand. Echte dames laten zich kennen in hun daden. Zo ook met deze dame. De eerste slok verleidt je onmiddellijk, ze streelt je smaakpapillen. De jaren hebben haar zacht gemaakt.
Een klassieke zachtheid weliswaar, gestoeld op een intense toets van kers. Zij leidt de dans, en ze verdwijnt zonder brokken achter te laten. Een wijn naar het hart van elke wijnliefhebber.
De stijgende prestige van Brunello wijnen hebben echter een sterke invloed op de prijzen. Ze zijn niet zo duur als de ‘Super Toscanen’, maar je betaalt al snel een 40 euro voor een degelijke Brunello-wijn. Een wakkere wijnliefhebber doet zijn research en koopt ze rechtstreeks online. Je bespaart makkelijk 50%.
En ja, 2004 was een topjaar (5 sterren), de komende oogsten uit 2006 en 2007 ook. Laat u zelf een verwittigd wijnliefhebber zijn!
Nog nooit van gehoord, ik zag deze wijn staan in de krant. Beschikbaar bij Delhaize, dus ik dacht: why not. Iets in de 6 euro.
Redelijk strakke fles, heb ik wel graag. De wijn zelf is een Minervois, ik denk niet dat ik dat ooit gedronken heb. Wat research leert dat dit een wijn uit Languedoc is, dat is al wat bekender. Gemaakt van Carignan, Grenache en Syrah, en vooral die laatste 2 herken ik er wel in.
Ik dacht dat ik in de krant gelezen had dat het een wijn was van 2007, maar de flessen in de winkel waren van 2009. Zeer jong dus, en ik verwachtte dan ook vrij veel tanines, nog niet ingesmolten. Maar eigenlijk valt het heel goed mee. Die wijn gaat zeker nog wat beter worden, maar is perfect te drinken nu. Heeft ongetwijfeld ook met die druiven te maken denk ik zo (maar ze staan niet op de fles), deze zijn niet zo heel zwaar voor zover ik weet.
De kleur is mooi rood, en je ruikt vrij veel alcohol. Met 13,5% nochtans niet overdreven. Veel rood fruit (kersen) ook in de mond, die blijven echt hangen.
Ik denk voor zijn prijs een zeer correcte wijn. Ik vond hem best wel lekker. Die andere fles trek ik binnen een paar jaar nog eens open, om te kijken hoe hij geëvolueerd is.
De Primitivo druif groeit voornamelijk in Puglia, een mooi stukje Italië in de hiel van de laars aan de adriatische zee, gekend om zijn typische trulli. De wijnen die hieruit gemaakt worden hebben me het laatste jaar meermaals verrast. Tegen schappelijke prijzen één voor één wijnen die niet teleurstellen. Het aanbod lijkt dan ook toegenomen. Ook in Salento, de streek gevormd ondermeer door de provincie Lecce, worden uitstekende wijnen gemaakt van deze Primitivo druif.
Het leuke aan de toegenomen populariteit van de Primitivo wijnen is dat ze makkelijk te vinden zijn. Je vindt betere varianten in de speciaal zaken, maar Delhaize heeft een prima ‘instapmodel’ om uit te proberen.
In de Delhaize vind je van wijnmaker Rocca dei Mori de Briaciò voor 8,49 euro een primitivo salento uit 2006. Ik had nog een paar flessen uit 2003 op mijn wijnrekje liggen.
De neus is erg fruitig, maar vluchtig. Daarvoor neem je deze wijn ook niet. Deze wijn is om te drinken tijdens het tafelen. Dan is hij in zijn element.
Tijdens het aanzuigen van lucht proef je een fluweelzachte kersensmaak, maar de afdronk garandeert de gewenste body. De afdronk blijft echter vrij neutraal, wat wel aangenaam is voor een vlot gebruik.
Deze wijn combineer je best met de eerlijke gerechten die je terugvindt in het zuiden van Italië, op basis van lekkere kazen, een stevig stukje vlees of een smakelijke pasta met wildragu.
De lekkere ervaringen met de Primitivo wijnen zijn de oorzaak dat ik ze vaak aanprijs in situaties wanneer de keuze te vrijblijvend is. Maar deze uit de Delhaize kan steeds wel zijn mannetje staan.
Géén top wijn. Prijs/kwaliteit echter dik in orde.
Michèlé Moresi (aka McBrando)
Afgelopen zomer, in Chicago, kwam er een fles Francis Ford Coppola Director’s Cut – Dry Creek Valley Zinfandel (2007) op tafel. Een mental note werd gemaakt.
De wijn bleef zo hardnekkig hangen eigenlijk, dat ver elke fles die ik afgelopen zomer gekocht heb, een Zinfandel uit Californië was. Maar helaas zal ik een collega gelijk moet geven: “er zit veel brol in de Zinfandel-productie”. Het werd dan ook snel duidelijk: als ik nog eens een lekkere Zinfandel wou drinken, was het eerder aangeraden om de wijn van Coppola te zoeken.
Tot mijn grote vreugde was dat geeneens zo moeilijk. In het Gentse zijn deze wijnen te verkrijgen bij wijnhandel Rouseu in Sint-Martens-Latem. Bijna alle wijnen van Coppola zijn er te verkrijgen, en dus besloot ik om er een paar uit te kiezen en te kopen (kwestie van niet met de volledige collectie thuis te komen).
Zoals u waarschijnlijk al begrepen had uit de omschrijving van de wijn, plakt er de naam op van een celebrity (er zijn er nog), in dit geval Hollywood regisseur Coppola. Bekt en verkoopt vast lekker, maar mij gaat het nog altijd om wat er in de fles zit. Al moet het toch ook gezegd dat de website én de etiketten op de fles van Coppola ,een voorbeeld zijn van hoe het ook kan.
Maar soit, de wijn dus. Een aantal proefglaasjes (met uitspuwen, was met de auto) bij Rouseau bevestigden mijn herinnering: de wijnen van Coppola hebben veel body en veel tannines. In de neus dan ook voornamelijk veel zwarte bessen, tabak, pruimen en peper. De enige uitzonderingen hierop bleken hun wijnen te zijn waarvan de wijngaarden boven San Francisco liggen. En hoewel wij eigenlijk recent een beetje ons goesting hadden van zware wijnen, heb ik toch 5 flessen ter degustatie (dwz niet ter bewaring ) gekocht.
Wanneer drinken? Bij gegrild vlees en gekruide gerechten of ter degustatie.
Wat kost dat? Tussen de 15 en de 20 euro per fles, voor het Rubicon Estate gamma mag u op een veelvoud rekenen. Ik hoop die laatste eens op een proeverij te proberen.
crossposted
Deze Oostenrijkse Sauvignon Blanc uit 2007 is een nieuwkomer in Delhaize. Met zijn 15 euro een vrij prijzig wit wijntje van een druif waar veel mensen waarschijnlijk doorgaans een stuk minder voor betalen. Ik ook overigens, en van de Sauvignon Blanc druif kan je pareltjes vinden in verschillende prijsklassen.
Maar het moet gezegd zijn: dit is een fantastische wijn! Mooie kleur, fijne geur en geweldige smaak. Zeer vol, en een fijne nasmaak. Droog, maar zeer fruitig. Ik zou hem haast frivool noemen, hij neigt een beetje naar de Viogneer druif .. ik ben dan ook geen kenner maar als ik hem blind had geproefd had ik hem denk ik als dusdanig benoemd. Een wijn waar je niet genoeg van krijgt dus, en zijn prijs .. die maakt hem enkel nog specialer.
Ook leuk: deze fles heeft een glazen stop! Heb ik hiervoor enkel nog maar gezien op een andere Oostenrijkse wijn, ze zullen het patent hebben zeker
Ik ben benieuwd naar andere wijnen van het Tement huis. Deze is alvast zijn geld waard, volgens mijn bescheiden mening dan toch.
